Intelligent, boven het normale, daardoor ook een moeilijke schooltijd. Maar ondanks alles stralen haar ogen, stralen haar sterren.

Tien vingers en ook tien tenen, de ogen zijn groen en kijken fel de wereld in. Niemand zal haar iets maken. Ze zoekt met horten en stoten haar eigen weg. Ze krabbelt op uit mislukte relaties, sterren doven en sterren komen, altijd weer!

Trouwen: een stralende bruid, een dito bruidegom. Gekibbel, maar ook weer afzoenen, en de sterren stralen in haar groengroene ogen. Niets schijnt dit geluk te kunnen deren.

Er komt een kinderwens. Een wens van tien kleine vingertjes en tien kleine teentjes. Een wens van twee armpjes en twee beentjes, een wens van een mollig lijfje.

Deze wens zal altijd een wens blijven.

Ziek is ze, ernstig ziek.

Volgende week komt ze naar huis om te sterven. Er kan niets meer gedaan worden.

We vrezen voor haar leven, de sterren zijn gedoofd. En niets wat wij doen, kan het licht in haar sterren doen ontsteken.

Al jaren ben ik bezig met schrijven. Eerst voor mijzelf, later op een weblog. Maar ondertussen schreef ik ook op andere sites stukjes. Van verschillende kanten kreeg ik meer dan eens te horen: “Waarom schrijf je geen boek?” Mijn antwoord hierop was standaard: “Wie zit hier nou op te wachten? Het verhaal van iemand die kanker heeft (gehad). Het verhaal van een kind van, vrouw van, moeder van en oma van. Het verhaal van iemand die door een ongeluk in de WIA terecht is gekomen. Het verhaal van iemand die haar carrière daardoor door de gootsteen zag verdwijnen. Zeg nu eerlijk, hier zit toch niemand op te wachten.”

Maar ondertussen schreef ik maar door. Niet alleen naar mijn leven, maar ook fictie. Dit doet me denken aan de tarot die eens voor mij gelegd is. Ik kreeg als samenvatting te horen dat er in de toekomst dingen van mij gepubliceerd zullen gaan worden. Op mijn lacherig antwoord dat ik al lang bezig was om het web onveilig te maken met mijn woordenspinsels kreeg ik als antwoord dat dat niet bedoeld werd. En daar kon ik het mee doen.

Wie schetst mijn verbazing toen ik vorige week ineens een brief kreeg van een uitgever of zo. Ze waren geïnteresseerd in mijn schrijfsels. En ze wilden dit wel publiceren. Het moest alleen geredigeerd worden. Nou, dat geloof ik goed. Alleen nu ben ik dus de brief met de afspraak kwijt……

Mijn moeder is een wereldwijf.

Dit is een understatement. Eigenlijk moet ik hier niet verderop uit wijden want “Wat is, dat is”. De reden dat ik het toch toe is dat ze niet altijd zo geweest is. Als kind weet ik me te herinneren dat ze zich heel afhankelijk opstelde van mijn zeer dominante vader. Maar wie deed dat niet. Dat was de veiligste weg.

Na de dood van mijn vader, al meer dan 10 jaar geleden, heeft mijn moeder zichzelf teruggevonden.

Niet ineens, niet zonder hulp, niet zonder liefde van haar kinderen. En nu?
Ze is 80 jaar, rijdt gewoon in een auto, loopt kilometers achter haar rollator, zwemt, gymt, bridget, neemt herhaaldelijk vakantie, speelt koersbal, en heeft genoeg tijd om haar kinderen te bezoeken.

Waarom ik over mijn moeder begin? Ze was net hier. Net zoals elke woensdag.

Dat heeft natuurlijk ook een reden. Toen ik vorig jaar zo ziek was, bijna kantje boord, was het niet verantwoord om mij alleen thuis te laten. Niet dat ik mijzelf iets aan zou doen, maar ik kon niets. Ik kon niet meer lopen en was niet in staat om voor mezelf te zorgen. Mijn moeder kwam bij mij om moeder te zijn.

En ik ben haar dochter! Daar ben ik trots op!

Ze is er als ze er moet zijn. Zonder oordeel, zonder veroordeling, gewoon als moeder.

Of als oma wanneer zij zich zorgen maakt over haar kleindochter die ook door kanker getroffen is. En ze geniet zichtbaar als mijn andere dochter binnenkomt met haar dikke zwangere buik.

Nu pas begrijp ik waarom zij zich vroeger zo afhankelijk opstelde. Sinds kort heb ik door dat door deze houding, dit ultieme geregel of eigenlijk non-geregel, zij voor ons de ergste klappen opving. Nu pas.

Dank je wel mam!

Je bent een Wereldwijf!

Teleurgesteld draait ze zich om en zoekt de kamer af naar iets wat haar kan helpen. Nee, de half omgevallen foto van mama en papa op de kast helpen niet. Evenmin als de bank.
Oh, wat ligt daar? Waggelend op haar kromme beentjes loopt het meisje naar de tafel. Dat is nog een hele klus: ze wil niet op de bloemen van het tapijt stappen. Dat brengt ongeluk, had papa haar gisteren voorgelezen. Het ging eigenlijk om de zandstrepen tussen de tegels van het tuinpad . Je mag alleen op de tegels te stappen en als het lukt, komt je liefste geheime wens uit..

Onder de stoel van mama ligt iets te glinsteren. Het is de oorbel die mama gisteravond verloren was toen papa en mama zo’n ruzie maakten. Voorzichtig pakt het meisje hem op en steekt hem haar broekzak. Die zal ze aan mama teruggeven. Als mama terugkomt …

Speurend kijkt het meisje rond. Ineens ziet ze een laag bankje. Dat is oma’s bankje. Daar heeft ze altijd haar voeten op als ze hier is.. Vlug legt ze haar beer weg en loopt naar het houten voetenbankje. Nu let ze niet meer op ongeluk en bloemen. Zo snel ze kan schuift ze het bankje naar de tuindeur. Dan klimt ze erop. Ja, het lukt! De deur gaat open …

Geconcentreerd springt ze van tegel naar tegel zonder het zand ertussen te raken. Het lukt, juicht ze ! Haar geheime wens komt nu zeker uit! Dan gaat piepend het tuinhek open. En wie stapt er binnen….…

“Zijn ze nu helemaal gek geworden? Ja, ik meen het.. GEK geworden?” Woedend kijkt de tuinkabouter naar de vissen in de vijver. Hij kan niet anders. Zijn versteende voeten staan roerloos op de grond. En ook zijn vriendelijk gelaat, kan nooit een andere uitdrukking krijgen. Hoe graag hij dat ook zou willen.

“Ik word opgeofferd”, denkt hij luidop. Opgeofferd aan de tuinrenovatie. “Ook jullie gaan eraan, “bromt hij tegen de vissen. Maar zoals altijd is het enige wat die laten horen “blub, blub”

Heb ik niet jaren lang hier mijn best gedaan? Stond ik niet afgelopen winter tot aan mijn buik in de sneeuw? En hoorden jullie mij klagen? Nee, geen woord kwam over mijn lippen. Ondanks mijn gebibber. Aan mij wordt niets gevraagd….er wordt gewoon over mij beslist: ik moet weg.

De zure regen heeft hard ingevreten op mijn eens zo gladde vorm. Nu zitten er overal putten en putjes in. Maar dat wil niet zeggen dat ik weg moet, naar de stort wordt gebracht…als oud vuil…

Hij windt zich meer en  meer op: zijn ze gek geworden… maar langzaam verandert zijn toon…zijn ze echt zo gek geworden? hij stelt zich deze vraag nu zachtjes binnensmonds. En hij denkt terug aan gelukkiger tijden. Toen de kinderen bij hem zaten en zongen:

Onder hele hoge bomen in een klein kabouterbos
staat een heel klein aardig huisje zomaar midden op het mos
Ik zou er best wel willen wonen, maar ik ben toch veel te groot
‘t is gemaakt voor de kabouters met hun jas en mutsje rood
‘s avonds als het donker wordt is het helemaal niet naar,
want dan zitten de kabouters heel gezellig bij elkaar
Ieder heeft een eigen stoeltje en een kaarsje in de hand
en dan fonkelen alle lichtjes in kaboutersprookjesland.

“Mijn  leven is mooi geweest!”

Clair’s kippot

Ingrediënten:
4 kippenbouten met poten,zout en peper er op
olie en boter om te bakken
175 gr champignons of paddenstoelen in schijfjes gesneden
150 gr uien grof gesneden
20-40 gr suiker
1 glas witte wijn (175-200ml)
350 ml kippenbouillon
klein blikje tomatenpuree
2 ontvelde en ontpitte tomaten in stukjes gesneden
dragon en peterselie

Bereiding:
Bak de kippenbouten met poten in een echt hete pan met olie plus wat boter voor ongeveer 2 minuten per kant…
Haal de kipdelen uit de pan en leg ze in een grote kookpan.

Bak ondertussen in een andere pan de champignons in wat boter tot ze goudgeel kleuren.
Schep ze uit de pan op een bord.

Bak vervolgens in die pan je uien glazig.. voeg de suiker toe om te karameliseren, pas op dat je uien nog niet gaan koken..
Voeg vervolgens de wijn toe …haal al baksel met een spatel van de bodem af indien nodig.
Voeg de champignons toe en laat alles even doorkoken.

Breng dan het hele uien-champignon mengsel naar de kookpan waar ook de kip in zit
voeg de kippenbouillon toe..voeg de tomatenpartjes en de tomatenpuree toe.
Goed doorroeren.

Breng het mengsel aan de kook en dan ongeveer 45-60 minuten met deksel op de pan laten sudderen tot de kip gaar is.. volgens mij moet dit ook in een hooikist gaan… dat ga ik nog een keer uitproberen.
Snij wat dragon en peterselie en strooi dit met wat zout en peper over je klare gerecht… kook de kruiden NIET mee.

Lekker met verse aardappelpuree.
Eet smakelijk!

grts

Hallo mam, ik heb een beetje kippot over. Lust je dat? Dan kom ik je weer een tafeltje-dek-je brengen. Zal ik straks even langs komen? Nee….ik moet eerst nog naar de fysio, om 11 uur. Ja, dan kom ik daarna wel. ….tot straks